Blog

Mijn liefde voor coaching ontdekte ik mid 2000 tijdens mijn carrière als leidinggevende, toen ik zelf een coachingstraject doorliep en ontdekte dat professionele coaching als ontwikkelingsinstrument kon worden ingezet om meer uit mijn team te halen. Coaching maakt dat mensen en organisaties effectiever functioneren en teams beter met elkaar samenwerken. Dus ik had al gauw bedacht dat ik deze vaardigheden moest ontwikkelen om hiermee om te gaan. Na enig speurwerk heb ik diep in de buidel getast en in mezelf geïnvesteerd. Ik heb toen een Post-HBO-opleiding afgerond om als gecertificeerd trainer- coach aan het werk te gaan.

Ik dacht na mijn opleiding dat ik natuurlijk een fantastische coach was geworden. Ik had immers de theorie van een dure opleiding tot mij genomen. Ik ging aan de slag en faalde vaker dan dat ik succes had. Het proces was ontzettend vermoeiend. Achteraf bekeken moet ik ook eerlijk bekennen dat ik graag aan het woord was en vanuit mijn ervaring altijd klaar stond met allerlei oplossingen.

Ik was gelukkig wijs genoeg om mijn uitdagingen voor te leggen aan een collega. Een collega die ik enorm respecteerde en die altijd kalm was en wiens resultaten als coach duidelijk zichtbaar waren. Dat zag je ook terug in de resultaten van zijn team. Geen vaag gedoe, maar het leverde bottom-line ook iets op. Dat wilde ik ook! Tijdens een lunch samen op een zonovergoten terras stelde hij mij in eerste instantie gerust omdat hij ook bekend was met de fase van radeloosheid over zijn skills als coach. Een omslagpunt kwam verrassend genoeg door een voorbeeld uit z’n privéleven. Het verhaal ging als volgt:
Weet je Brian, mijn vrouw heeft zoals je wel weet een topfunctie in het bedrijfsleven en als zij vroeger thuiskwam met allerlei problemen van het werk maakte ik de fout om haar allerlei adviezen te geven, die ze natuurlijk nooit oppakte. Ik raakte ze gefrustreerd en werd ook nog eens boos op mijn vrouw. Hoe durft zij mijn adviezen terzijde te leggen. Het kostte mij zoveel moeite om haar te helpen met adviezen. Adviezen hoe ik het zou aanpakken moeten voor haar toch acceptabel zijn? Ik ben per slot van rekening haar echtgenoot. Haar vertrouwde adviseur. Ze moest mij gewoon vertrouwen. Toen kwam ik erachter dat het belangrijk is vooral te luisteren en begrijpen wat de ander dwarszit, wat de context is. En vooral de ander te helpen met het selecteren van de beste opties. Zonder advies of richting te geven. De ander zelf het stuur laten vasthouden en verantwoordelijkheid laten nemen voor de oplossing. Hij werkte zelf met het GROW-model. Aha! Maar dat ken ik wel, daar heb ik immers tijdens mijn opleiding kennis mee gemaakt. Toch wel bijzonder hoe dat allemaal was weggeëbd en ik door het gesprek met een collega weer op het juiste spoor kwam.
Zo had ik een hernieuwde kennismaking met het GROW-model.


Gestructureerd coachen met het GROW-model
Bij een coachgesprek kan het aanbrengen van een structuur gewenst zijn. In de literatuur zijn hiervoor verschillende aanpakken te vinden. Een van de veel gebruikte is het GROW coachingmodel. De Amerikaan John Whitmore is de bedenker van het GROW-model. De vragen in zijn coachmodel zijn verhelderend en bieden structuur in een gesprek.
Het GROW-model is een vragenserie dat bestaat uit een vier-stappenplan. Deze vier stappen leiden vaak tot duidelijke resultaten. In het coachmodel wordt vooral gebruik gemaakt van open en gerichte (doorvraag) vragen. Dit zorgt ervoor dat de gecoachte zelf actief zijn probleem verheldert en ideeën verzamelt.


De stappen van het GROW-model
Het GROW-model bestaat zoals gezegd uit vier stappen: Goal, Reality, Options en Will. In het Nederlands staan deze stappen voor: doel, realiteit, mogelijkheden en actieplan.

Doel
In de startfase van het coachmodel staat de vraagstelling centraal. In deze fase moet duidelijk worden waar de gecoachte naar toe wil. Het doel voor het lange termijn en het doel van de bijeenkomst wordt bepaald. Om dit te bereiken kunnen de volgende vragen worden gesteld:

  • Wat is het doel van dit gesprek
  • Wat wil je op lange termijn bereiken?
  • Welk dieper verlangen zit daarachter?
  • Wat wil je op korte termijn bereiken?

Realiteit
De volgende stap is het verkennen van de huidige situatie. In deze fase wordt het gespreksthema verder onderzocht en aangescherpt. De gecoachte moet tot zelfinzicht komen. Om dit te bereiken kunnen de volgende vragen worden gesteld:

  • Wat zijn de consequenties voor jou als je niets doet?
  • Wat heb je tot dusver gedaan?
  • Wat zijn de belangrijkste belemmeringen om verder te komen?
  • Wat is nou eigenlijk de kern van het probleem?

Mogelijkheden
In deze stap worden ideeën verzameld die mogelijk een bijdrage leveren aan de oplossing van het probleem. In deze fase is het creatieve denkproces van de gecoachte erg belangrijk. De volgende vragen kunnen helpen om het creatieve denkproces te stimuleren:

  • Welke mogelijkheden en kansen heb je om je doel te bereiken?
  • Welke middelen heb je nu al tot je beschikking?
  • Welke alternatieven kun je bedenken?
  • Wat zou je verder kunnen doen?

Actieplan
De laatste stap is het maken van een actieplan. De gecoachte geeft hierin aan welke keuzes hij maakt en wat hij gaat doen binnen welk tijdsbestek. De volgende vragen kunnen helpen bij het opstellen van een actieplan:

  • Welke stappen ga je precies zetten?
  • Wanneer ga je dat doen?
  • Hoe ga je jouw voortgang zichtbaar maken?
  • Wanneer ga je dat doen?

De ware coaching attitude
Coaching is niet eenvoudig, maar als je het op de juiste manier doet kun je mensen positiever, effectiever en krachtiger in hun schoenen laten staan. Een goede coach onderscheidt zich met name door zijn “I don’t know” attitude. De belangrijkste coachingsmethodiek is die van “de juiste vragen stellen”. Het toepassen van het GROW-model vereist coachingsvaardigheden zoals het actief luisteren (met zijn ogen, oren en opnderbuik), samenvatten en doorvragen. Het uitgangspunt van de coach is die van de onderzoeker (de “I don’t now. Let’s find out” attitude) en motivator. De coach is iemand die de coachee een mentale spiegel voorhoudt, maar ook iemand die het zelfvertrouwen een mentale boost kan geven.

Hieronder 4 specifieke kenmerken van coachen volgens het GROW-model:

  1. Gelijkwaardigheid is de basis van een coachingsrelatie
  2. De coachee is de expert van zijn vraagstuk (en niet de coach)
  3. De verantwoordelijkheid tot verandering ligt bij de coachee
  4. De coach is geen adviseur, maar doet suggesties

Het is een manier van leidinggeven, een manier van omgaan met mensen, een manier van denken, een manier van zijn.

Brislo kan voor die leidinggevenden een training coachingsvaardigheden verzorgen
Maak ook kennis met onze overige trainingen: http://www.brislo.sr/services/trainingen

Je kunt jezelf overtuigen dat je niet voor het geluk bent geboren. Maar feit is dat er een groot verschil is tussen gelukkig zijn en geluk hebben. Geluk hebben is de NatioLotto winnen of via Suribet op de juiste voetbalclub wedden. Gelukkig zijn is iets wat de meesten van ons zelf kunnen bepalen. Vaak hoor je succesvolle mensen zeggen; ‘Tja, ik heb echt geluk gehad.’ Dat komt er altijd op neer dat ze op het juiste moment op de juiste plaats waren. Maar om op het juiste moment op de juiste plaats te komen hebben mensen beslist wel iets moeten doen. Ze zaten echt niet thuis duimen te draaien of op de hoek tori met mattie’s te praten. Om ondertussen maar te hopen dat ze geluk zouden hebben.

Het Engelse woord voor geluk – LUCK – staat voor:

L Labour (Werken)
U Under (Met)
C Correct (Juiste)
K Knowledge (Kennis)

Werken is iets doen - actie ondernemen. De juiste kennis is weten waar je vandaag bent en waar je morgen wilt zijn, en een plan hebben om daar te komen.

 

 

 

 

 

Echt luisteren is best nog eens moeilijk. Dat doe je niet zomaar even. Luisteren vereist allereerst dat we met niets anders bezig zijn, want anders kunnen wij onze volle aandacht niet geven. Ten tweede brengt luisteren met zich mee: horen hoe dingen gezegd worden, de toon waarop, de gezichtsuitdrukkingen en gebaren die hierbij gebruikt worden. Bovendien houdt luisteren in een poging om te horen wat er niet gezegd wordt, wat alleen doorschemert, wat misschien verzwegen wordt, wat onder het oppervlak ligt of onbereikbaar is. We horen met onze oren, maar we luisteren evengoed met onze ogen, onze geest en ons hart, onze huid en ons binnenste.

In ons veel te drukke leven van alledag vraagt dat soms om een flinke inspanning om naar iemand te luisteren die volgens jou een saai of lang verhaal ophoudt. Toch zal je, als je echt wil luisteren, als je de ander het gevoel wil geven dat je daadwerkelijk naar hem luistert, daar even de tijd voor moeten nemen.

Luisteren is niet beginnen met jouw mening te geven voordat je weet waar het over gaat.
Het gaat niet samen met vooroordelen en met het opdringen van je eigen mening. Je kunt best een persoonlijke overtuiging hebben, zolang je de ruimte laat voor de andere.

Sommige mensen verwarren luisteren met niets zeggen of meewaaien met alle winden. Dit is ook geen luisteren. Ook is luisteren niet iemand de waarheid zeggen, meteen ergens mee confronteren, de les lezen of belerend zeggen ‘zo, je bent ook een egoïst’.

Luisteren is ook iets heel anders dan debatteren, het probleem wegwuiven, analyseren of de ander in een bepaalde richting sturen. Het betekent ook niet oplossingen aandragen voor de ander of het napraten van de ander.

Werken met aannames en te snel conclusies trekken zijn gevaarlijk, want alles wat daarbuiten valt hoor je daarna niet meer. De grootste vijand van communicatie is denken dat die communicatie er is.

Wat is luisteren dan wel? Het vraagt veel van je om iemands gesprekspartner te zijn. Echt luisteren betekent dat je beschikbaar bent, dat je je inleeft in de ander zijn verhaal, dat je niet in de rede valt, maar vraagt om verduidelijking, dat je geduld opbrengt en je concentreert op wat er wordt verteld. Het betekent dat je nadenkt over wat je hoort in het verbale en ziet en voelt in het non-verbale.

Wat een heerlijkheid is het als iemand echt naar je luistert, je voelt je daarna beter. Als je met iemand hebt kunnen praten over je verdriet, voel je je even minder verdrietig, misschien zelf opgelucht. Iemand die naar je luistert, laat je je thuis voelen. Figuurlijk gesproken ben je even de gast. Als er naar je geluisterd wordt, voel je je geaccepteerd, begrepen, mag je zijn wie je bent. Over het algemeen is die gastheer vaak toleranter voor jou dan je vaak zelf bent.
Je praat, een half woord is dan genoeg. De gastheer is er even helemaal voor jou.

Stel je voor als we allemaal beter naar elkaar zouden luisteren: op het werk, de sportclub, in de kerkgemeente, maar ook in ons gezin of in onze familie. Over de politiek zal ik maar even zwijgen...

We kennen allemaal het gezegde: ‘Gedeelde smart is halve smart; gedeelde vreugd is dubbele vreugd.’ Als mensen om je heen weten dat je beschikbaar bent, dat ze met je kunnen praten, dat ze niet worden afgewimpeld, dat je hen altijd onbevooroordeeld te woord staat en bereid bent naar hun problemen te luisteren, dan zou de winst onvoorstelbaar zijn.

Het zou ons allemaal beter afgaan in het dagelijks leven in onze rollen als verkoper, collega, directeur, ouder, voorganger, broer, zus of voorzitter.

 

 

Heb je ooit het gevoel gehad dat je longen en bovenbenen elk moment zouden kunnen exploderen?
Dat is hoe ik me voelde tijdens mijn laatste marathon. Vorig jaar november heb ik na de marathons van Barcelona, Amsterdam en Rotterdam mijn vierde marathon gelopen op Curaçao.
De marathon van Curaçao is een bijzondere. Één om nooit meer te vergeten. Het parcours van de marathon brengt je langs de kustlijn van het eiland, over de beroemde Koningin Emma pontonbrug in het hart van Willemstad en over één van de hoogste bruggen ter wereld, de Julianabrug, op bijna 60 meter boven de zeespiegel! De start van de marathon was om 4:00
s ‘morgens. Als deelnemer aan de hele marathon moet je twee keer het parcours van de halve marathon afleggen. Ja, je raadt het al. Twee keer met wind tegen en in mijn geval met een tergend langzame pas de steile brug op.

Ik had nooit gedacht dat dit avontuur zo moeilijk zou zijn. Ik heb tijdens mijn voorbereiding voor de marathon veelvuldig de Bosjebrug als simulatiemodel gebruikt, maar tijdens de marathon op Curaçao leek het alsof ik totaal onvoorbereid aan dit avontuur was begonnen. Het leek erop alsof mijn bovenbenen elk moment zouden exploderen en ik ondanks mijn getrainde lijf en ademhalingstechnieken onvoldoende lucht kreeg in mijn longen.

Ik wilde opgeven. Mijn lichaam smeekte me om te stoppen. Mijn vermoeide geest wilde dit voorbeeld volgen.

Maar ik bleef doorzetten. En ik haalde uiteindelijk de eindstreep - bovenbenen en longen intact.

Hierna deel ik zeven tips die mij geholpen hebben om door te gaan die dag, toen alles in mij wilde stoppen. Als je jezelf op dit moment in een situatie bevindt waarin je wilt opgeven, kunnen deze lessen die je helpen.

  1. Ren je eigen wedstrijd
    Terwijl de marathon al goed op gang was, zag ik dat veel lopers mij passeerden. Elke keer als ik iemand met gemak zag lopen, begon ik te twijfelen aan mijn eigen prestatie. Ik wist mezelf al gauw te herpakken en stopte met deze destructieve gedachten. Ik maakte de keuze om me te concentreren op mijn eigen missie en hoe ik van plan was om die te bereiken.
    Als je werkt om je droom te verwezenlijken, kun je gaandeweg gemakkelijk afgeleid raken bij het zien van hoe anderen het bereiken van hun doelen makkelijker, sneller, beter afgaat dan jou. Je kunt jezelf ontevreden voelen ten aanzien van jouw eigen vooruitgang. Maar als het uiteindelijk gaat om jouw doel te veroveren, dan is hoe het anderen vergaat irrelevant. Zeker als het ten koste gaat van je vermogen om vooruit te komen.
    Bij het aanpakken van een moeilijke taak, heb je elk grammetje energie dat je kunt opbrengen nodig. Het is jouw taak om ervoor te zorgen dat je weet hoe je je aandacht weet te verleggen en patronen weet te doorbreken om jezelf vooruit te stuwen.

  2. Word je eigen grootste supporter
    Bij de start van de marathon was ik niet alleen. Maar eenmaal op gang, na het eerste uur, raakte ik achterop het deelnemersveld. Ik raakte enigszins gefrustreerd omdat ik soms aanhaakte bij lopers met hetzelfde tempo, maar ik uiteindelijk toch weer moest lossen. Ook hier realiseerde ik me dat zij niet mijn deel voor hun rekening konden nemen.
    Hoewel het stimulerend werkt om anderen om je heen te hebben waar je je aan kunt optrekken of die je motiveren en ondersteunen, besef ik me maar al te goed dat het een luxe is met anderen om je heen, maar geen vereiste. Dit was een het punt om bij mezelf naar binnen te keren en de kracht en vastberadenheid te vinden om door te gaan. Ik begon mezelf aan te moedigen en gaf mezelf bij elke stap een denkbeeldige high-five.
    Soms moet je op de weg naar succes alleen lopen. Als je merkt dat je je in zo’n positie bevindt, creëer voor jezelf een manier om jezelf iets te geven wat je nodig hebt om verder te gaan.

  3. Geniet van de kleine dingen
    Het startschot van de marathon begon om 4:00. Dat was ruim voordat de zon op zou komen. Nadat ik ongeveer de helft van de marathon erop had zitten begon om een uurtje of 6:00 de zon langzaam op te komen. Wanneer de zon opkomt en nog laag aan de hemel staat, geeft dit een indirect licht, waardoor het licht roder en zachter is.
    De gouden stalen schenen over het wegdek. Terwijl ik langzaam de Julianabrug op klauterde, kon ik door een blik naar rechts te werpen genieten van de warme gloed die het historische centrum van Willemstad bedekte. Het was een glimp van schoonheid rondom mij. Magisch! Terwijl ik naar adem hapte besefte ik hoe bevoorrecht ik was bij het zien van deze pracht. Op dat moment gaf ik geen aandacht aan mijn strijd. Ik was dankbaar om daar te zijn.
    Het kan een makkelijke valkuil zijn om al je energie te richten op het bereiken van je uiteindelijke doel. Maar als jouw eindbestemming het enige is wat je kunt zien, dan zul je de schoonheid van de reis langs de weg missen. De nieuwe ervaringen en welkome verrassingen zorgen vaak voor de broodnodige brandstof om door te gaan.

  4. Focus op de volgende stap
    Een marathon uitlopen is naast de fysieke belasting vooral ook een mentaal spelletje.
    Je loopt non stop 42,195 kilometer tegen jezelf. Tijdens de marathon ontmoedigde het me soms door te bedenken hoe ver ik nog was van de eindstreep. Dus ik knipte mijn doel op in kleine stukjes- mijlpalen die de volgende stappen beter beheersbaar maken.
    Wanneer je doel te groot lijkt te zijn, dan kun je het als onmogelijk ervaren, dit zet de deur wagenwijd open voor de weerstand. Door je doel in behapbare stukken te breken, kun je jezelf in beweging houden en momentum opbouwen.
    Ik denk vaak aan het advies van de Amerikaanse ultra-marathon legende Dean Karnazes. In 2006 wist Karnazes 50 marathons in 50 staten in 50 opeenvolgende dagen af te leggen. Karnazes heeft voor zichzelf een sleutel gevonden om zich tijdens een wedstrijd te motiveren.
    “hij sprak tot zichzelf; wees in het hier en nu, doe je best bij elke stap, denk niet na over de 42 kilometers die je moet afleggen. Dat is te intimiderend."
    Ik heb nadat ik zijn biografie 'Ultramarathon Man: Confessions of an All Night Runner'
    las, een een kopie van dit stukje tekst gemaakt en op mijn bureau geplakt, zodat ik het altijd kon zien tijdens de voorbereidingen van mijn marathons. Ik gebruik het inmiddels ook als metafoor voor mijn niet sportieve doelen.
    Als wij ons door de omvang van onze doelen laten intimideren raken we verlamd.
    De voortgang vertraagt en uiteindelijk gooien we het bijltje erbij neer.
    "De sleutel om daar te komen, van waar je je ook bevindt, is werkelijk vrij eenvoudig: blijven gaan"

  5. Gooi je horloge uit het raam
    Voorafgaand aan de marathon, sprak ik een paar lopers. Sommigen waren zelfs vol overtuiging om op dit parcours ondanks de uitdagingen van het parcours een nieuwe pr te lopen. Mijn geheim is dat ik me niet gek laat maken door allerlei sterke verhalen van anderen die constant bezig zijn om hun personal records te breken. Ik loop beheerst en focus alleen op de run en het behalen van de eindstreep. Het gaat mij om het proces en het avontuur. Daar gaat het toch om in het leven? Vaak zie ik dat lopers ernstige blessures krijgen omdat zij zich graag meten met anderen. Zo helpen ze uiteindelijk zelf hun droom om zeep.
    Terwijl je bezig bent om je doelen te bereiken, stop met het kijken naar de klok. Stop met jezelf te meten tegen iemand of iets anders. Het zal je alleen afleiden van je concentratie op hetgeen je op dit moment moet doen om door te gaan.

  6. Stop met het zoeken naar de nooduitgang
    Je hoeft geen marathon te lopen. Je kunt immers lekker op een van de mooie stranden van Curaçao gaan relaxen met een biertje in de hand en een paar hapjes binnen handbereik. De marathon kun je als toeschouwer aanschouwen. Zo bespaar jezelf de emotionele en fysieke belasting van het lopen van een marathon in een tijdsbestek van ruim 4 uur. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik na de eerste klim van de Julianabrug, er ook wat flitsen door mijn hoofd gingen. Hoe zou ik het voor mezelf kunnen goedpraten als ik uit de wedstrijd zou stappen? Welke smoes zou ik met overtuiging kunnen brengen aan mijn vrienden en familie waarom ik vroegtijdig was afgehaakt? Zonder dat zij het respect voor mij zouden verliezen. Ik had immers maandenlang mijn omgeving laten weten waar ik mee bezig was. Voor mijn gezin en directe familie was het tijdens de voorbereiding vanwege mijn aangepaste dieet ook afzien. Er was maandenlang geen ruimte voor lekkere bami’s en roti’s. Dit waren de gedachten die door mij heen gingen terwijl ik aan het afzien was. Allemaal verloren energie.
    Wanneer de pijn zo nadrukkelijk aanwezig is, dan is het voor ons mensen bijna vanzelfsprekend dat wij de pijn willen laten verdwijnen. Maar als je tijd investeert de om op zoek te gaan naar een manier om jouw reis af te breken, verspil je kostbare energie, die kan worden gebruikt om je te helpen om de tijdelijke pijn en ongemak voor groei op lange termijn te overwinnen.

  7. Ken je beperkingen
    Ik ben al 15 jaar besmet met een hardloopvirus, maar ik ben altijd eerlijk tegen mezelf geweest. Als loper van ruim 100 kilo kost het mij twee keer zoveel energie als een loper die rond de 70 kilo weegt. Dat is nou eenmaal de wet van massa. Ik weet van te voren dat ik niet met de kop zal meelopen, maar dat is ook nooit mijn bedoeling geweest.
    Het gaat mij om het avontuur. Een avontuur vol hindernissen. Ik doe het bovenal voor het gevoel dat ik ervaar als ik weer een medaille in kast kan hangen. Ik kan terugblikken op een geweldige ervaring. Ondanks de moeheid, geniet ik dagenlang dankzij de grote hoeveelheden lichaamseigen drugs, ofwel gelukshormonen, die tijdens en na de marathon zijn vrijgekomen. De belangrijkste zijn dopamine, endorfine, anandamide en serotonine, maar ook adrenaline, als gevolg van wedstrijdspanning, speelt een rol. Met het lopen van een marathon duw ik mijn lichaam tot het uiterste. Ik weet in ieder geval heel zeker dat het lopen van een sneller tempo niet goed zou uitpakken voor mij. Dat weet ik, dus daar pas ik ook mijn strategie op aan. Dan is de kans groter dat ik de marathon kan uitlopen. Dat staat natuurlijk los van de fysieke ongemakken die ik na de marathon zal ervaren.
    Ik zie wel hoe ik de trap van het vliegtuig op kom om de reis richting huis voort te zetten. Mijn pad is anders, en dat is OK.

Jouw weg naar succes ziet er niet hetzelfde uit als die van iemand anders. Dat is geen probleem. Ieder zijn situatie is anders. Erken waar je bent, zodat je jezelf kunt geven wat je nodig hebt om succesvol te zijn.
Als je werkt om je doelen te bereiken, zul je obstakels tegenkomen, onderweg zul je wat klappen oplopen en zelfs tranen laten. Wanneer je tijdens de reis geconfronteerd raakt met ongemakken die je niet gewend bent, dan is de keuze gauw gemaakt om de handdoek in de ring te gooien en jezelf terug te trekken.
Maar als je deze lessen volgt, kun je de kracht vinden om door te gaan ondanks alle beproevingen die op je pad komen. En als je volhoudt, ontdek je dat de beloning de moeite waard was.

Geef niet op!

"Energie, de eerste stap tot succes!"

U wilt de resulaten van uw bedrijf verbeteren... Misschien heeft uw afdeling of team wel een reboot nodig, maar weet u niet hoe. Waar moet u beginnen? Transformatie gaat pas goed als u weet waar u heen wilt. En als u een plan heeft hoe er te komen. U heeft de juiste informatie nodig en iemand die u goed begeleidt. Brislo kan u onder meer helpen meer rendement uit uw bedrijf te halen en uw klanttevredenheid omhoog te stuwen.

Brislo Fotografie

Latest blogpost

  • Mijn liefde voor coaching ontdekte ik mid 2000 tijdens mijn carrière als leidinggevende, toen ik zelf een coachingstraject doorliep en ontdekte dat professionele coaching als ontwikkelingsinstrument kon worden ingezet om meer uit mijn team te halen. Coaching maakt dat mensen en organisaties effectiever functioneren en teams beter met elkaar samenwerken.…
    Be the first to comment!

Contact info

Tel: +597 8896227 

Email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

      facebook    linkedin