Blog

Heb je ooit het gevoel gehad dat je longen en bovenbenen elk moment zouden kunnen exploderen?
Dat is hoe ik me voelde tijdens mijn laatste marathon. Vorig jaar november heb ik na de marathons van Barcelona, Amsterdam en Rotterdam mijn vierde marathon gelopen op Curaçao.
De marathon van Curaçao is een bijzondere. Één om nooit meer te vergeten. Het parcours van de marathon brengt je langs de kustlijn van het eiland, over de beroemde Koningin Emma pontonbrug in het hart van Willemstad en over één van de hoogste bruggen ter wereld, de Julianabrug, op bijna 60 meter boven de zeespiegel! De start van de marathon was om 4:00
s ‘morgens. Als deelnemer aan de hele marathon moet je twee keer het parcours van de halve marathon afleggen. Ja, je raadt het al. Twee keer met wind tegen en in mijn geval met een tergend langzame pas de steile brug op.

Ik had nooit gedacht dat dit avontuur zo moeilijk zou zijn. Ik heb tijdens mijn voorbereiding voor de marathon veelvuldig de Bosjebrug als simulatiemodel gebruikt, maar tijdens de marathon op Curaçao leek het alsof ik totaal onvoorbereid aan dit avontuur was begonnen. Het leek erop alsof mijn bovenbenen elk moment zouden exploderen en ik ondanks mijn getrainde lijf en ademhalingstechnieken onvoldoende lucht kreeg in mijn longen.

Ik wilde opgeven. Mijn lichaam smeekte me om te stoppen. Mijn vermoeide geest wilde dit voorbeeld volgen.

Maar ik bleef doorzetten. En ik haalde uiteindelijk de eindstreep - bovenbenen en longen intact.

Hierna deel ik zeven tips die mij geholpen hebben om door te gaan die dag, toen alles in mij wilde stoppen. Als je jezelf op dit moment in een situatie bevindt waarin je wilt opgeven, kunnen deze lessen die je helpen.

  1. Ren je eigen wedstrijd
    Terwijl de marathon al goed op gang was, zag ik dat veel lopers mij passeerden. Elke keer als ik iemand met gemak zag lopen, begon ik te twijfelen aan mijn eigen prestatie. Ik wist mezelf al gauw te herpakken en stopte met deze destructieve gedachten. Ik maakte de keuze om me te concentreren op mijn eigen missie en hoe ik van plan was om die te bereiken.
    Als je werkt om je droom te verwezenlijken, kun je gaandeweg gemakkelijk afgeleid raken bij het zien van hoe anderen het bereiken van hun doelen makkelijker, sneller, beter afgaat dan jou. Je kunt jezelf ontevreden voelen ten aanzien van jouw eigen vooruitgang. Maar als het uiteindelijk gaat om jouw doel te veroveren, dan is hoe het anderen vergaat irrelevant. Zeker als het ten koste gaat van je vermogen om vooruit te komen.
    Bij het aanpakken van een moeilijke taak, heb je elk grammetje energie dat je kunt opbrengen nodig. Het is jouw taak om ervoor te zorgen dat je weet hoe je je aandacht weet te verleggen en patronen weet te doorbreken om jezelf vooruit te stuwen.

  2. Word je eigen grootste supporter
    Bij de start van de marathon was ik niet alleen. Maar eenmaal op gang, na het eerste uur, raakte ik achterop het deelnemersveld. Ik raakte enigszins gefrustreerd omdat ik soms aanhaakte bij lopers met hetzelfde tempo, maar ik uiteindelijk toch weer moest lossen. Ook hier realiseerde ik me dat zij niet mijn deel voor hun rekening konden nemen.
    Hoewel het stimulerend werkt om anderen om je heen te hebben waar je je aan kunt optrekken of die je motiveren en ondersteunen, besef ik me maar al te goed dat het een luxe is met anderen om je heen, maar geen vereiste. Dit was een het punt om bij mezelf naar binnen te keren en de kracht en vastberadenheid te vinden om door te gaan. Ik begon mezelf aan te moedigen en gaf mezelf bij elke stap een denkbeeldige high-five.
    Soms moet je op de weg naar succes alleen lopen. Als je merkt dat je je in zo’n positie bevindt, creëer voor jezelf een manier om jezelf iets te geven wat je nodig hebt om verder te gaan.

  3. Geniet van de kleine dingen
    Het startschot van de marathon begon om 4:00. Dat was ruim voordat de zon op zou komen. Nadat ik ongeveer de helft van de marathon erop had zitten begon om een uurtje of 6:00 de zon langzaam op te komen. Wanneer de zon opkomt en nog laag aan de hemel staat, geeft dit een indirect licht, waardoor het licht roder en zachter is.
    De gouden stalen schenen over het wegdek. Terwijl ik langzaam de Julianabrug op klauterde, kon ik door een blik naar rechts te werpen genieten van de warme gloed die het historische centrum van Willemstad bedekte. Het was een glimp van schoonheid rondom mij. Magisch! Terwijl ik naar adem hapte besefte ik hoe bevoorrecht ik was bij het zien van deze pracht. Op dat moment gaf ik geen aandacht aan mijn strijd. Ik was dankbaar om daar te zijn.
    Het kan een makkelijke valkuil zijn om al je energie te richten op het bereiken van je uiteindelijke doel. Maar als jouw eindbestemming het enige is wat je kunt zien, dan zul je de schoonheid van de reis langs de weg missen. De nieuwe ervaringen en welkome verrassingen zorgen vaak voor de broodnodige brandstof om door te gaan.

  4. Focus op de volgende stap
    Een marathon uitlopen is naast de fysieke belasting vooral ook een mentaal spelletje.
    Je loopt non stop 42,195 kilometer tegen jezelf. Tijdens de marathon ontmoedigde het me soms door te bedenken hoe ver ik nog was van de eindstreep. Dus ik knipte mijn doel op in kleine stukjes- mijlpalen die de volgende stappen beter beheersbaar maken.
    Wanneer je doel te groot lijkt te zijn, dan kun je het als onmogelijk ervaren, dit zet de deur wagenwijd open voor de weerstand. Door je doel in behapbare stukken te breken, kun je jezelf in beweging houden en momentum opbouwen.
    Ik denk vaak aan het advies van de Amerikaanse ultra-marathon legende Dean Karnazes. In 2006 wist Karnazes 50 marathons in 50 staten in 50 opeenvolgende dagen af te leggen. Karnazes heeft voor zichzelf een sleutel gevonden om zich tijdens een wedstrijd te motiveren.
    “hij sprak tot zichzelf; wees in het hier en nu, doe je best bij elke stap, denk niet na over de 42 kilometers die je moet afleggen. Dat is te intimiderend."
    Ik heb nadat ik zijn biografie 'Ultramarathon Man: Confessions of an All Night Runner'
    las, een een kopie van dit stukje tekst gemaakt en op mijn bureau geplakt, zodat ik het altijd kon zien tijdens de voorbereidingen van mijn marathons. Ik gebruik het inmiddels ook als metafoor voor mijn niet sportieve doelen.
    Als wij ons door de omvang van onze doelen laten intimideren raken we verlamd.
    De voortgang vertraagt en uiteindelijk gooien we het bijltje erbij neer.
    "De sleutel om daar te komen, van waar je je ook bevindt, is werkelijk vrij eenvoudig: blijven gaan"

  5. Gooi je horloge uit het raam
    Voorafgaand aan de marathon, sprak ik een paar lopers. Sommigen waren zelfs vol overtuiging om op dit parcours ondanks de uitdagingen van het parcours een nieuwe pr te lopen. Mijn geheim is dat ik me niet gek laat maken door allerlei sterke verhalen van anderen die constant bezig zijn om hun personal records te breken. Ik loop beheerst en focus alleen op de run en het behalen van de eindstreep. Het gaat mij om het proces en het avontuur. Daar gaat het toch om in het leven? Vaak zie ik dat lopers ernstige blessures krijgen omdat zij zich graag meten met anderen. Zo helpen ze uiteindelijk zelf hun droom om zeep.
    Terwijl je bezig bent om je doelen te bereiken, stop met het kijken naar de klok. Stop met jezelf te meten tegen iemand of iets anders. Het zal je alleen afleiden van je concentratie op hetgeen je op dit moment moet doen om door te gaan.

  6. Stop met het zoeken naar de nooduitgang
    Je hoeft geen marathon te lopen. Je kunt immers lekker op een van de mooie stranden van Curaçao gaan relaxen met een biertje in de hand en een paar hapjes binnen handbereik. De marathon kun je als toeschouwer aanschouwen. Zo bespaar jezelf de emotionele en fysieke belasting van het lopen van een marathon in een tijdsbestek van ruim 4 uur. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik na de eerste klim van de Julianabrug, er ook wat flitsen door mijn hoofd gingen. Hoe zou ik het voor mezelf kunnen goedpraten als ik uit de wedstrijd zou stappen? Welke smoes zou ik met overtuiging kunnen brengen aan mijn vrienden en familie waarom ik vroegtijdig was afgehaakt? Zonder dat zij het respect voor mij zouden verliezen. Ik had immers maandenlang mijn omgeving laten weten waar ik mee bezig was. Voor mijn gezin en directe familie was het tijdens de voorbereiding vanwege mijn aangepaste dieet ook afzien. Er was maandenlang geen ruimte voor lekkere bami’s en roti’s. Dit waren de gedachten die door mij heen gingen terwijl ik aan het afzien was. Allemaal verloren energie.
    Wanneer de pijn zo nadrukkelijk aanwezig is, dan is het voor ons mensen bijna vanzelfsprekend dat wij de pijn willen laten verdwijnen. Maar als je tijd investeert de om op zoek te gaan naar een manier om jouw reis af te breken, verspil je kostbare energie, die kan worden gebruikt om je te helpen om de tijdelijke pijn en ongemak voor groei op lange termijn te overwinnen.

  7. Ken je beperkingen
    Ik ben al 15 jaar besmet met een hardloopvirus, maar ik ben altijd eerlijk tegen mezelf geweest. Als loper van ruim 100 kilo kost het mij twee keer zoveel energie als een loper die rond de 70 kilo weegt. Dat is nou eenmaal de wet van massa. Ik weet van te voren dat ik niet met de kop zal meelopen, maar dat is ook nooit mijn bedoeling geweest.
    Het gaat mij om het avontuur. Een avontuur vol hindernissen. Ik doe het bovenal voor het gevoel dat ik ervaar als ik weer een medaille in kast kan hangen. Ik kan terugblikken op een geweldige ervaring. Ondanks de moeheid, geniet ik dagenlang dankzij de grote hoeveelheden lichaamseigen drugs, ofwel gelukshormonen, die tijdens en na de marathon zijn vrijgekomen. De belangrijkste zijn dopamine, endorfine, anandamide en serotonine, maar ook adrenaline, als gevolg van wedstrijdspanning, speelt een rol. Met het lopen van een marathon duw ik mijn lichaam tot het uiterste. Ik weet in ieder geval heel zeker dat het lopen van een sneller tempo niet goed zou uitpakken voor mij. Dat weet ik, dus daar pas ik ook mijn strategie op aan. Dan is de kans groter dat ik de marathon kan uitlopen. Dat staat natuurlijk los van de fysieke ongemakken die ik na de marathon zal ervaren.
    Ik zie wel hoe ik de trap van het vliegtuig op kom om de reis richting huis voort te zetten. Mijn pad is anders, en dat is OK.

Jouw weg naar succes ziet er niet hetzelfde uit als die van iemand anders. Dat is geen probleem. Ieder zijn situatie is anders. Erken waar je bent, zodat je jezelf kunt geven wat je nodig hebt om succesvol te zijn.
Als je werkt om je doelen te bereiken, zul je obstakels tegenkomen, onderweg zul je wat klappen oplopen en zelfs tranen laten. Wanneer je tijdens de reis geconfronteerd raakt met ongemakken die je niet gewend bent, dan is de keuze gauw gemaakt om de handdoek in de ring te gooien en jezelf terug te trekken.
Maar als je deze lessen volgt, kun je de kracht vinden om door te gaan ondanks alle beproevingen die op je pad komen. En als je volhoudt, ontdek je dat de beloning de moeite waard was.

Geef niet op!

Als manager heb ik in mijn carrière geleerd wat het nut is om mensen in het openbaar te prijzen.

Als eindverantwoordelijke ligt er nou eenmaal erg veel druk op je schouders. Zeker vandaag de dag onder deze barre economische omstandigheden hebben ondernemers het financieel en mentaal zwaar. De omzet valt tegen terwijl de kosten alsmaar stijgen, je zit zo vaak met geknepen billen omdat de toekomst erg onzeker is. De situatie is misschien al zo erg dat je een tweede hypotheek op je pand hebt genomen. Thuis heb je ook al aan je vrouw en kinderen laten weten dat de vakantie van dit jaar naar Miami niet doorgaat. Kortom de nood is hoog en als wij mensen onder druk staan vergeten wij alles om ons heen. We raken in een survivalmode en we laten iets vaker de scherpe randjes van onze karakter zien. Alles draait voor jou, om jou en om niemand anders. De kans bestaat dat we vergeten dat wij de belangrijkste aanjager zijn voor het gewenste cultuur in de onderneming. In deze turbulente tijden moet je bovenop de zaak te zitten, je kunt gewoonweg niet anders. Dat wilt nog niet zeggen dat we de medewerkers alleen maar moet aanjagen om meer omzet te maken en kosten te reduceren, maar hou vooral ook je ogen open voor de zaken die wel goed gaan. Om de motor goed te laten lopen heb je immers ook motorolie nodig.

Een goede leider moet niet schromen openlijk dezelfde lof toe te zwaaien als hij achter gesloten deuren zou doen. Als je een medewerker in het bijzijn van zijn collega’s prijst, positioneer je jezelf niet alleen tegenover deze medewerker als een edelmoedige werkgever aan wie die eeuwige dank is verschuldigd, maar tegelijk ook tegenover zijn collega's.
De situatie is echter volkomen anders als je een werknemer in het openbaar bekritiseert. Het komt over alsof je er echt van overtuigd bent dat hij een paar toontjes lager moet leren zingen. De meest drastische manier om dat duidelijk te maken is hem tijdens een vergadering de grond in te boren.

Niet zo lang geleden zat ik bij iemand op kantoor die ik persoonlijk niet zo goed ken, maar die ogenschijnlijk op mij overkwam als beschaafd en succesvol. Het vuurwerk begon toen hij een van zijn medewerkers flink afsnauwde. We waren met z’n drieën. Mijn mond viel open van verbazing. De onderkant van mijn kaak raakte heel even de bovenkant van mijn keurig gepoetste schoenen. De medewerker kromp niet ineen, integendeel zei hij tegen zijn baas; ‘Luistert u eens goed naar mij, ik vind het best als u me bekritiseert, one-on-one. Maar u kunt het niet maken dit te doen met een derde persoon erbij.’ WOW dat was een homerun!

Het grote gevaar bij kritiek leveren in het openbaar is dat je niet kunt voorspellen hoe de mensen zullen reageren. En hoe meer mensen er aanwezig zijn, des te gecompliceerder wordt de reactie. Sommige managers verliezen hun geduld en reageren onmiddellijk. Ze bekritiseren een medewerker in een vlaag van woede. Doe dat niet! Hoewel het soms wel werkt, verstoort het altijd de relatie en brengt het enorm verlies van respect met zich mee. Tenzij je er absoluut zeker van bent dat uithalen naar een werknemer in bijzijn van zijn collega’s het gewenste effect heeft, kun je je commentaar beter voor je houden tot je hem onder vier ogen spreekt. Dan weet je ieder geval zeker dat hij hoort wat je werkelijk dwars zit en hoeft hij zich geen zorgen te maken over wat andere mensen van hem denken.

“Als leiders leiden, zullen de volgers volgen."


Ik heb bewondering voor mensen die ‘nee’ zeggen en dan ook ‘nee’ bedoelen, zelfs al ben ik degene die het slechte nieuws ontvangt: door een duidelijke ‘nee’ weet ik waar ik aan toe ben. Ik hoor veel liever een definitief ‘nee’, dat me de ruimte geeft me met andere dingen te gaan bezighouden, dan een ‘misschien’ dat me aan het lijntje houdt.

Helaas is niet iedereen even bedreven in ‘nee’ zeggen. Het is per definitie een negatieve uitingsvorm. Het betekent op zijn minst dat je iemand die iets van je wil, moet teleurstellen. En dus bedenken mensen middelen om aan te geven dat ze ‘nee’ bedoelen zonder werkelijk ‘nee’ zeggen. Ze draaien er omheen. Ze zeggen: ‘Ik neem nog wel contact met je op’, of 'ik moet er nog over nadenken’. Ze doen wat ze kunnen om de tijd te rekken om te zorgen dat jij, samen met je vraag of probleem, vanzelf zult verdwijnen.

In het bedrijfsleven tref je twee soorten mensen aan die regelmatig ‘nee’ tegen je zeggen: je klanten en je collega’s. Ironisch genoeg moet je je in de eerste plaats zorgen maken over je collega’s. Over het algemeen geldt de regel dat klanten er geen moeite mee hebben ‘nee’ te zeggen. Dat hoort bij hun rol. Bovendien weten ze dat je soms niet anders verwacht. Aan de andere kant valt er weleens het een en ander aan te merken op de oprechtheid van je collega’s. Per slot van rekening moeten zij elke dag met je samenwerken. Meestal vraag je van hen geen concrete zaken zoals geld en bied je in ruil daarvoor evenmin een product of dienst aan. Meestal heb je behoefte aan hulp of tijd van je collega’s. Dat zijn geen duidelijke afgebakende dingen. Dus laten ze je even vaag merken dat ze ‘nee’ zeggen.

Hier volgen vier manieren waarop je collega’s je aan een lijntje kunnen houden:

  1. Vriendelijke verwaarlozing
    Vriendelijke verwaarlozing doet zich meestal voor in de vorm van een medewerker die zegt: ‘Ja, ik zal je helpen’ en die vervolgens niets doet. Hij doet beloften zonder de bedoeling zich eraan te houden: hij voelt zich lekker veilig bij de gedachte dat de kans kleiner wordt dat jij hem nodig hebt naarmate hij jou langer op zijn hulp laat wachten. Zijn doel is de indruk wekken dat hij wil samenwerken zonder dat werkelijk te willen. De sleutel om dit verhulde ‘nee’ in een ‘ja’ te veranderen is: begin met gemakkelijke taken die zeer snel moeten worden uitgevoerd. Als je een verzoek doet waaraan het net niet mogelijk is te voldoen, is de kans groter dat je collega’s meewerken. Als je tegen hen zegt dat je iets de volgende dag af moet hebben, weet je binnen 24 uur hun ware antwoord.

  2. Doen alsof je niets weet
    Dit is de collega die je verzoek omzeilt en niet zegt 'ik ben niet bereid je te helpen’ maar ‘ik weet niet hoe ik dat aan moet pakken’. Hij maakt liever zelf een domme indruk dan dat hij jou helpt een intelligente indruk te maken. Doe geen moeite hem iets te leren of zijn tempo op te voeren. Dat is tijdsverspilling.

  3. Doen alsof je alles weet
    Dit is de 'omgekeerde' collega van doen alsof je niets weet. Deze collega zegt niet ‘ik weet niet hoe ik het aan moet pakken’ maar ‘ik heb behoefte aan meer informatie’. En dus bestookt hij je met vragen, terwijl hij weet dat je uiteindelijk niet meer kunt beantwoorden. Op dat punt aangekomen, kan hij zich verontschuldigen en doorgaan met zijn werk, terwijl jij terug kan gaan naar af om nog eens goed over je verzoek naar te denken.

  4. Een beroep doen op een hogergeplaatste
    Dit is de collega die op jouw verzoek reageert met een: ‘Ik zal er met mijn baas over praten.’ Dit komt erop neer dat hij ‘nee’ zeggen afschuift op zijn baas. De collega zelf hoeft niets te weigeren, dat laat hij over aan een derde. Wacht niet tot hij opnieuw contact met je opneemt.

Kijk, ik wil niet de indruk wekken dat het in organisaties wemelt van de sluwe slimmeriken die je niet in de ogen durven kijken of je rechtstreeks aanspreken. In feite is het tegenovergestelde het geval. De meeste mensen zijn van nature coöperatief - zo coöperatief dat ze je zelfs proberen te helpen als het niet in hun vermogen ligt dat te doen. Wees dus bewust van de ware boodschap van je collega’s. Ze zullen je dan zelden teleurstellen. Zo bespaar je jezelf onnoemelijk veel frustraties en hoef je zelfden verloren tijd in te halen.

Heb je vragen over dit onderwerp of behoefte aan ondersteuning? Je kunt mij bereiken via Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

"Energie, de eerste stap tot succes!"

U wilt de resulaten van uw bedrijf verbeteren... Misschien heeft uw afdeling of team wel een reboot nodig, maar weet u niet hoe. Waar moet u beginnen? Transformatie gaat pas goed als u weet waar u heen wilt. En als u een plan heeft hoe er te komen. U heeft de juiste informatie nodig en iemand die u goed begeleidt. Brislo kan u onder meer helpen meer rendement uit uw bedrijf te halen en uw klanttevredenheid omhoog te stuwen.

Brislo Fotografie

Latest blogpost

  • Mijn liefde voor coaching ontdekte ik mid 2000 tijdens mijn carrière als leidinggevende, toen ik zelf een coachingstraject doorliep en ontdekte dat professionele coaching als ontwikkelingsinstrument kon worden ingezet om meer uit mijn team te halen. Coaching maakt dat mensen en organisaties effectiever functioneren en teams beter met elkaar samenwerken.…
    Be the first to comment!

Contact info

Tel: +597 8896227 

Email: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

      facebook    linkedin